T R A N S G E N D E R Y Z M

Stany depresyjne mogą być związane z dyskomfortem fizycznym i społecznym, niezaspokojeniem życiowych potrzeb, czasem koniecznością gry. Ucieczka przed życiem lub jego całkowita zmiana - takie mogą być próby rozwiązania.
Socjal - cała sfera społeczna. Tu wypowiem się za siebie, a nie za wszystkich tg - nie jest to dla mnie łatwa dziedzina, mnóstwo razy nie wiem, co powiedzieć, jak się zachować, o ile nie mam jasnych wytycznych postępowania i możliwości trzymania się wzorca. Zarzucano mi brak dyplomacji (dziś to zrobiono), wiele razy nie rozumiano moich intencji. Przypisywano mi całe mnóstwo niestworzonych rzeczy. Mnie z kolei dziwi ten świat - brak szacunku człowieka do człowieka, krzyczenie bez powodu (w ogóle krzyk w rozmowie), poniżanie, zastraszanie, okrucieństwo i niesprawiedliwość, potrzeba władzy i zysku za wszelką cenę, wyzysk. Dziwią mnie brutalne wypowiedzi i wulgarne żarty. Na szczęście nie wszędzie tak jest, ale wystarczy odrobina, gdzieś, kiedyś, przypadkiem, aby wystarczająco wrażliwego człowieka straumatyzować.

Ciekawostka, z Wikipedii:

Hikikomori (jap. ひきこもり lub 引き篭り; w wolnym tłumaczeniu: oddzielenie się, istota odosobniona) – choroba cywilizacyjna o podłożu psychiczno-emocjonalnym, rodzaj depresji, syndrom skrajnego wycofania społecznego, który obecny jest w życiu milionów młodych Japończyków.

Dotychczas stwierdzono jej występowanie w Japonii i Korei Południowej. Zapada na nią głównie młodzież płci męskiej (ok. 7 chłopców na 3 dziewczyny). Przejawia się ona odizolowaniem od społeczeństwa na kilka lat. Osoby dotknięte tą dolegliwością zamykają się najczęściej w domu, unikając bezpośrednich spotkań z ludźmi. Polega m. in. na tym, że dana osoba po powrocie ze szkoły, spędza cały czas w swoim pokoju, traktowanym jako swoją twierdzę, nie kontaktuje się z rodziną, najbliższymi.

Przykłady zachowań charakterystycznych:

* wychodząc ze swej twierdzy, uważa żeby nikogo nie spotkać np. w drodze do toalety
* posiłki często rodzice zostawiają mu pod drzwiami
* kontaktując się ze światem zewnętrznym, najczęściej używa do tego Internetu

Syndrom związany jest z nastawieniem rozwiniętych społeczeństw dalekowschodnich na preferowanie silnej indywidualizacji każdego człowieka. Widać to na przykładzie szkolnictwa – japoński młodzieniec oprócz podstawowej edukacji, wybiera z ogromnego katalogu różnych kierunków kilka, w których będzie mógł się rozwinąć.

Powodem jest często także presja wywierana przez otoczenie na ludzi w tym wieku. Szczególnie od mężczyzn oczekuje się ukończenia dobrych studiów, znalezienia dobrej pracy i założenia rodziny. Zamknięcie się w pokoju jest formą eskapizmu, ucieczki od oczekiwań innych ludzi.

Nie miałem hihikomori, ale silną tendencję do eskapizmu tak - przez bardzo długi czas.

Hikikomori to odwieczny ideał stylu mojego życia do ktorego dąże, który niestety nigdy nie będzie spelniony w 100% z jednej tylko przyczyny- mieszkam w Polsce, nie w Japonii, a spełnianie przykladowych trzech kryteriów (najbardziej dwóch ostatnich) mogłoby się skończyć tylko jednym- leczeniem ambulatoryjnym. więc ścisle spełniam tylko 1- oby nie spotkać nikogo w drodze do toalety;)) a drugi w polowie z wzgledow oczywistych, trzeci w 1/3.

Mam kilka sposobow na stany depresyjne, ktore w ostatnim roku osiagnęły swoje apogeum. Po krótce: nowe środowisko zmuszalo do potwierdzania 'domniemanej kobiecości" we własnym wygladzie i zachowaniu; zmuszenie mnie do założenia stanika.. bleeeh.. i jednokrotnie spódniczki.. 2Xbleeeh..., spowodowalo to nienawiść do samego siebie i poczucia utraty własnej godności. Nałozyło się jeszcze na to kilka rzeczy pośrednio zwiazanych lub niezwiazanych z tg. Miałlem więc dwa rozwiązania: skończyć z tym życiem albo zacząć walczyć.

Żeby nie było, nadal nie widze "sensu życie", lecz  podjąlem WALKĘ.

Na myśl o wrześniu i powrotu do mojej "ukochanej" klasy nadal robi mi się przez większość czasu niedobrze, lecz  teraz czuje rodzaj przyjemnego podniecenia spowodowanego perspektywą zmian życiowych i WALKI.

Depresję leczę obecnie Citalem, lecz podobno najlepsza jest sertalina xD Czuję pozytywne zmiany, znów mogę zastosować, podobnie jak Natalka, bardzo dobry sposob na powstrzymanie negatywnego myslenia tzn. takie rozplanowanie dnia, aby nie starczyło na nie czasu.

Zrażony do większości literatury rzucam sie tylko na: M. Huellebecq, D.A.F Sade, Georges'a Battail'a, Dostojewskiego. Zaznaczam, ksiazki te napewno nie wzmacniaja pozytywnego myślenia, ale czy zycie jest pozytywne ?!

Oprocz  tego na stany depresyjne pomagaja spotkania z NAPRAWNĘ POZYTYWNYMI ludzmi, albowiem jest masa ludzi którzy tylko sprawiają wrażenie pozytywnych, a tacy to najwięksi "zatruwacze" - należy natychmiast z nimi zerwać kontakt, to jedyna opcja. Tylko jak zerwac kontakt z rodziną ?

Pomaga jeszcze ; narobienie szumu wokół siebie,  pojechanie nielubianej osobie, i albowiem wiek mi jeszcze na to pozwala, wyjechanie z jakąs pokręcona akcją, ktora można podciagniac pod 'typowe, męskie ADHD" lub zachowania opozycyjno-buntownicze.
Hardcore, ale poprawia nastrfoj.
***
chwilowe wyjscie z depresji pozwoliło mi na ekspresje swojej osobowości w tym poście, ave Cital!

Wyprowadzic się, wyprowadzę się juz niebawem, bo we wrześniu do bursy. Nie wiem czy jest to dobry pomysł, bo bursa ta jest 100% damska , a mój poprzedni pobyt w internacie skończyl się po 3 tyg. ("Takiego amanta jeszcze nie widzieliśmy"). Nie mam promow z dzieleniem "terytorium" z 2 innymi osobami, lecz wiadomo, iz nieuniknione interakcje mogą wywolywać konflikty. Pozatym jesli trafia mi się tzw. laski, istnieje duże prawdopodobieństwo, że będą probowaly mnie zmieniać (np"przerobić na romantyczność" jak ktoś dobrze to ujal), a tego nie zniose. Ciekawi mnie tylko na ile ustrępstw pojde tym razem.

Pakosław napisał:

Najbardziej zaciekawił mnie aspekt unikania ludzi w drodze do toalety. Co w sumie jest szkodliwego w minięciu się z kimś na korytarzu? Przecież można się po prostu nie odzywać, albo przemawiać lakonicznie, zamiast się skrywać fizycznie

Nie skrywam sie fizycznie, jeśli kogos juz spotkam na koratyrzu, aż tak dziki nie jestem:D poprostu staram się unikac ludzi z ktorymi jestem jawnie skonfliktowany, ale jesli juz ich spotkam, to robie wlaśnie takl jak piszesz- nie odzywam się lub odzywam sie lakonicznie.

Pakosław napisał:

. A przejawiasz jeszcze jakieś inne charakterystyczne zachowania, oprócz tych trzech wymienionych?

Faktycznie swój pokój traktuje jak swoją twierdzę, jest to moje terytorium, ale cechą charakterystyczna większosci mlodych ludzi jest, ze pragną poszanowania wlasnej prywatności.Śmieszy mnie to, ze niektórzy ludzie zapominaja o prostym "pukaniu do drzwi", a potem się dziwią, ze jestem, delikatnie mówiac, niemiły.

A z tym, ze hakikomori jest forma walki, nawet swoistej "walki o przetrwanie" zgadzam się.

A ja mam bujną wyobraźnie, i mogę sobie wszystko wyobrazić
Żeby nie ulec wpływom (zapewne nie ulegne) muszę przy pierwszej konfrontacji ścisle wyznaczyć granice, której przekroczyć nie wolno. Wpadlem na pomysl, aby wchodzac do swojego nowego pokoju wypalić na powitanie "Cześć!.Jestem Max, wasz nowy współlokator, jedyny ch*j na obiekcie/w promieniu stu metrow:D " w ten sposob zaznaczę, iż maja do czynienia z jednostką antysystemową o silnej osobowości, ktora nie będą w stanie manipulować. Jest to jednak idea zbyt hardcorowa , więc zapewne zabije w zarodku wszelkie naciski przy pierwszej nadarzącej się okazji ciętą ripostą Oczywiscie będzie to zalezne od osób, ktore mi się trafią a zakładam najgorszy scenariusz <fatalista>. Poprostu nie chcę popelnic błędów, ktore popelnilem w zeszłym roku:/ ukladajac swoje stosunki z klasą. Jakie masz doświadczenia w tej dziedzinie, jeśli mogę spytać?
A co rewolucyjnych idei i zachowań (np. autorska metoda czyszczenia łazienki, nie dotykając ręka kafelkow:D) napewno przedstawię im "ciemną stronę filozofii"  ( Georges Battaile , markiz de Sade). Zapewniam, że grono znajace takie terminy jak "transgenderyzm", "panseksualizm" powiekszy się o kilka-kilkanaście osób (a  znając życie nawet o kilkadziesiąt), napewno w perwnym momencie będę musiał zacząć im je tlumaczyć.
Cóż jeszcze mogę napisać.. Ciekawość jest pierwszym stopniem do pierdla, a moj pobyt w bursie będzie sprawdzianem moich umietnosci aktorskich.
***

O może jeszcze Georges Battaile dla zainteresowanych HistoriaOka

Ostatnio edytowany przez flykiller (2008-08-06 00:34:47)

A mnie się wydaje, że kobieca bursa to bardzo fajne miejsce no chyba, że jesteś gejem...
ja bym se tam chętnie w takiej bursie pomieszkał

Jakoś trudno mi uwierzyć w to, by towarzystwo kobiet mogło uczynić z kogoś geja. Preferencje seksualne nie są zaraźliwe. A osobowość nie zależy ani od płci, ani od tych preferencji.

Karol, sporo tutaj zależy od wieku. Inaczej towarzystwo kobiet wpływa na 15-latka, inaczej np. na 40-latka. Nastolatek się jeszcze pod wieloma względami rozwija, m.in. osobowościowymi i seksualnymi. I właśnie okres rozwojowy miałem na myśli, pisząc o lęku przed zostaniem gejem .